من غم را در سکوت سکوت را در شب وشب را به خاطر مستی ومستی را به خاطر اندیشیدن به تودوست می دارم.من بهار را به خاطر شکوفایی و زندگی را به خاطر امیدهایش و وجودم رانیز به خاطر تودوست می دارم. من اينجا بس دلم تنگ است وهر سازی که می بينم بد اهنگ است بيا ره توشه برداريم قدم در راه بی برگشت بگذاريم ببينيم آيا آسمان هر جا همين رنگ است؟!!!! می خواهم این شهر را بگذارم و بگریزم... از ثانیه های پوچ این عصر خسته ام و... دل مرده! از ابتذال رنگیِ این شهر دلگیرم... از نگاه های سود جو گریزان..... هیچ کس یادش نیس از تنها خیابان معصوم این شهر همان خیابان بلند می گریزم.... لابد خود شهر می دانسته که چرا باید انتهای این خیابان معصوم و بلند ایستگاه قطار باشد و ابتدایش مسافری دلگیر و خسته....  که چرا شهر بزرگ ساخته شده ..  پنج شنبه ها به ملاقات مسافردلگیر و خسته ای می روم که سالهاست از شهر بزرگ گریخته و رفته....و هر روز در نزدیکی ایستگاه قطار انتظار می کشم... انتظار پرستویی که از کوچ طولانی اش باز می گردد و..... اشکهای همه مسافران  دلگیر و خسته را پاک می کند.... هر روز در نزدیکی ایستگاه قطار می نشینم و گریه میکنم..... می نشینم و فکر می کنم که پرستوی مهاجر کی به این شهر بزرگ می رسد؟