مرغكي بهشتي در محراب قفسي تنها براي رسيدن به

 معشوق بي تابي مي كرد. آمدند و گفتند مي خواهيم تو را پر

 بدهيم. ناگهان يادش آمد كلاغ پر ، گنجشك پر، قناري پر، اما

 بازي او ديگر اين نبود. قفس پر ،زندان پر،زندانبان پر ،مادر پر، او

 را براي پرواز به ميدان محبوس آوردند و بي خيال از هرچه بوده

 و هست و خواهد شد و آرام از ضمير باطن خويش قدم در راه

 عاشقي گذاشت. نه كنايه هاي شلاق آميز جلاد او را لرزانيد و

 نه اشكهاي مادري كه مرغكش را بعد از گذشت شش سال

 غريب و شكسته اما روشن و روحاني پر خواهند داد.

آري زمان وصال فرا رسيده بود و دل در دل مرغ بهشتي نبود.

با گامهاي استوار و محكم براي رسيدن به معشوق از فضاي

 قصر محبوس گذشت و آرام بر مركب چوبين سوار شد و منصور

 وار با زبان عشق خود فرياد زد: (ما را سِري است با خداي خود

 كه جز بر سر دار نتوان گفت).          فرياد رسيد پر.

و فرداي آنروز آسمان گريست ،روزگار گريست، اشك هم

 گريست و چه عزيز بر شانه هاي مردم شهرش جاري و جاودان

 شد .

قفس پر ، اشك پر ،زندان پر،مادر پر...            جلاد، شكسته پر